Mijn verhaal

Ik was ongeveer 19 jaar toen ik voor het eerst te maken kreeg met fysieke en psychische klachten die me in mijn leven beperkten. Ik had last van duizeligheid, hartkloppingen, zeer pijnlijke menstruaties (PMS), angstgevoelens en periodes van paniekaanvallen.

Ik ging meerdere keren naar de huisarts en zag verschillende artsen, maar er werd niets gevonden. Uiteindelijk kreeg ik te horen dat het ‘tussen mijn oren zat’ en dat ik waarschijnlijk een hypochonder was. Op een gegeven moment ben ik dat ook gaan geloven en begon ik mijn klachten te negeren. Als ik deed alsof ze er niet waren, zouden ze misschien vanzelf verdwijnen. Ik leefde mijn leven zoals veel mensen van mijn leeftijd. Ik werkte, had vrienden, ging op stap en reisde de wereld rond. Tot mijn lichaam op mijn 28e zei: Stop.

Ik kreeg overal pijn en raakte overprikkeld. Prikkels werden me te veel of kwamen juist steeds minder goed binnen. Maar het meest verontrustende was dat ik moeite kreeg met slikken. Ik ontwikkelde dysfagie, een ernstige slikstoornis. In het begin ging het nog, maar het werd steeds erger. Het voelde alsof de spieren en zenuwen die normaal het slikproces aansturen, niet meer goed samenwerkten. Alsof mijn lichaam niet meer wist wat het moest doen. Dit zorgde voor gevaarlijke situaties: ik verslikte me regelmatig en het werd steeds moeilijker om voldoende voedingsstoffen binnen te krijgen.

Ik zocht hulp en werd gezien door meerdere specialisten, maar niemand kon mij echt verder helpen. Dysfagie komt meestal voor bij oudere mensen of bij onderliggende aandoeningen. Bij mij was geen van beide het geval, ik paste niet in het plaatje. Opnieuw voelde ik me niet serieus genomen. Opnieuw werden mijn klachten niet erkend. Ik weet nog dat ik dacht: ik betaal me scheel aan zorgkosten en als ik dan ziek ben, word ik niet geholpen. Hoe kan dat?

Na een lange periode van zoeken en van het kastje naar de muur gestuurd worden (en het langzaam verliezen van vertrouwen in de zorg, in mezelf en soms zelfs in het leven), kreeg ik uiteindelijk via een omweg een sonde. Daar ben ik nog steeds dankbaar voor. Het gaf me de mogelijkheid om op mijn eigen tempo weer aan te sterken. Maar het herstel was geen rechte lijn... Het was een proces van jaren met veel lijden en onbegrip.

In die periode ben ik me gaan verdiepen in andere vormen van zorg en gezondheid. Ayurveda, Chinese geneeskunde, fytotherapie en andere oosterse benaderingen hebben mij geholpen om het vertrouwen in mijn lichaam langzaam terug te vinden. Ik begon te begrijpen hoe alles in het lichaam met elkaar samenhangt: fysiek, emotioneel, mentaal en zelfs spiritueel. Ik leerde het belang van goede voeding en gezonde darmen, hoe belangrijk hormonale balans is, hoe groot de rol van het zenuwstelsel is en hoeveel invloed relaties hebben op onze gezondheid.

Langzaam leerde ik weer luisteren naar mijn lichaam. Iets wat ik jaren niet had gedaan. Niet omdat ik dat niet wilde, maar omdat ik niet wist waar ik naar moest luisteren. Ik begreep mijn lichaam niet. Ik wist lange tijd niet goed hoe ik mijn grenzen kon voelen of aangeven.

Later ontdekte ik dat mijn ADD waarschijnlijk invloed heeft gehad op hoe ik jarenlang leefde en functioneerde. In 2017 kreeg ik deze diagnose, maar pas veel later begon ik te begrijpen hoeveel impact dit had op mijn dagelijks leven en functioneren. Veel dingen waar ik tegenaan liep, begonnen op hun plek te vallen. De chaos in mijn hoofd, moeite met structuur en planning, het gevoel voortdurend achter de feiten aan te lopen en vaak het idee hebben dat het leven mij overkwam in plaats van andersom. Soms voelt dit nog steeds zo, maar inmiddels heb ik geleerd hoe ik meer structuur, rust en richting kan creëren in mijn leven.

Daaronder zaten ook gevoelens van onzekerheid en tekortschieten. Bang zijn om anderen teleur te stellen, het gevoel hebben niet genoeg te doen of mezelf kwijt te raken in alles wat moest. Lange tijd dacht ik dat dit gewoon bij mijn karakter hoorde of dat ik harder mijn best moest doen. Pas later begon ik te begrijpen hoeveel invloed een overbelast zenuwstelsel, stress en ongezonde voeding kunnen hebben op hoe je je voelt en functioneert. Door me te verdiepen in een meer holistische manier van leven, merkte ik dat niet alleen mijn fysieke klachten langzaam verbeterden, maar dat ik ook meer rust en stabiliteit ging ervaren.

Ook denk ik dat het vrouw-zijn hierin een rol speelt. Er is nog steeds relatief weinig onderzoek gedaan naar het vrouwelijke lichaam. Veel medische kennis is gebaseerd op mannen. Er is nog veel onbekend over hormonen en welke invloed deze hormonen hebben op vrouwen. Ook ziektebeelden en ziekteverloop bij vrouwen worden nog onvoldoende begrepen. Soms vraag ik me af: als daar meer kennis over was geweest, was er dan eerder gezien dat mijn lichaam uit balans was?

Achteraf voelt het alsof mijn lichaam steeds signalen gaf die ik niet kon plaatsen en dat de dysfagie uiteindelijk een laatste, duidelijke grens was. Alsof mijn lichaam zei: zo kan het niet langer. Het letterlijk niet meer kunnen slikken. Mijn manier van leven, het negeren van signalen en het niet voelen van grenzen… het kwam allemaal samen.

Mijn missie als coach is ontstaan vanuit die ervaring. Ik wil anderen helpen, daar waar ik zelf ben vastgelopen. Waar het overzicht ontbreekt. Waar het lichaam signalen geeft, maar niemand lijkt te luisteren. Waar een bredere, meer holistische kijk kan helpen om het lichaam en de mens beter te begrijpen.

Ik heb me onbegrepen, afgewezen en gefrustreerd gevoeld. Maar ik probeer mijn hart niet te sluiten. Ik probeer met open en niet oordelende houding te blijven kijken. Naar mezelf maar ook naar het systeem. Want ik geloof niet dat mensen niet willen helpen. Ik denk eerder dat we leven in een systeem waarin weinig ruimte is voor complexiteit, voor nuance en voor het werkelijk luisteren naar de mens achter de klacht.

Daarom geloof ik in een holistische benadering. Niet als vervanging van reguliere zorg, maar als aanvulling. Een manier om opnieuw verbinding te maken met het lichaam, met emoties, met grenzen en met het leven zelf. Ik weet hoe eenzaam het kan voelen wanneer je lichaam signalen geeft die niemand begrijpt. En juist daarom wil ik een plek creëren waar mensen zich gehoord en serieus genomen voelen. Herken jij je hierin? Weet dat je niet de enige bent.

Wil je kennismaken of heb je een vraag? Neem gerust contact op.

Liefs,

Nadja